Archiwum 2016/2017

Menu

Partnerzy

Serwis internetowy Miasta Gdańska Serwis internetowy Miasta Gdańska Serwis internetowy Radcy ds. Edukacji Hiszpanii Serwis internetowy Radcy ds. Edukacji Hiszpanii Rodzina Szkół im. Jana Pawła II Rodzina Szkół im. Jana Pawła II UKS Conrad UKS Conrad Europejski Fundusz Społeczny Europejski Fundusz Społeczny Program Edukacji Morskiej Program Edukacji Morskiej British Council British Council

„Kolumbowie. Rocznik 20” – 30 maja 2017 r.

DSC_0340.JPG

Taką nazwę nadaliśmy projektowi z j. polskiego realizowanemu w roku szkolnym 2016/2017 przez naszą klasę – III G. Opiekunem i dobrym duchem przedsięwzięcia była pani Krystyna Woźniczka, nasza nauczycielka j. polskiego i pan Piotr Łubieński- powstaniec warszawski.

A wszystko zaczęło się od tego, że w ramach ogólnopolskiej akcji: WYŚLIJ KARTKĘ DO POWSTAŃCA,  wysłaliśmy 30 kartek z podziękowaniem za hart ducha obrońców Warszawy i z życzeniami jak najlepszego zdrowia…

Nie spodziewaliśmy się odpowiedzi. A jednak nadeszły…

Napisał do nas pan Piotr Łubieński i dwóch innych powstańców warszawskich.

Jesteśmy dumni, że mamy kontakt z tymi, którzy kiedyś bronili tak odważnie naszej stolicy.

Napisaliśmy scenariusz przedstawienia w oparciu o utwór Melchiora Wańkowicza pt. „Ziele na kraterze”, w której autor opisał losy swojej córki Krysi i jej przyjaciół.

Zaczęliśmy od sceny, w której Krysia przedstawia swoich przyjaciół – 8 par do tańca, tj. 16 osób. W scenie ostatniej mówimy o ich śmierci w powstaniu warszawskim.

A zginęli wszyscy. Nikt nie ocalał.

Ani Tomek Rusanowski podziurawiony na Starym Mieście jak rzeszoto, ani Irenka Wańkowiczówna, która, choć przesłuchujący ją Niemiec się pienił, nie chciała dawać mu żadnych informacji, ani Magda Morawska tak piękna nawet po śmierci, że chłopcy nieśli ją w otwartej trumnie jak protest, ani Andrzej Romocki,  z którego torby po śmierci wysypały się te cukierki, które tak lubił, ani Krysia Wańkowiczówna – córka pisarza, której ciała nigdy nie odnaleziono, ani…

O tych młodych ludziach, o pokoleniu straconym mówimy dziś „pokolenie Kolumbów” .

Jesteśmy dziś niemal w tym samym wieku co oni – powstańcy warszawscy. Chcieliśmy zrozumieć, co czuli, kiedy mając 18, 19 lat musieli stawić czoła okrutnej rzeczywistości wojny.

Na zakończenie przedstawienia opowiedzieliśmy o tym, jak wysłaliśmy kartki do powstańców, a Dominika, Martyna i Oliwia  pięknie odczytały fragmenty listów od powstańców warszawskich.  

Kiedy na szkolnej scenie toczyła się opowieść o Krysi Wańkowiczównie i jej przyjaciołach, widzowie siedzieli jak zamurowani.  Cisza, skupienie… wzruszenie.

Nie boimy się tego powiedzieć, że spektakl zapadł widzom w serca.

A my, wszyscy uczniowie klasy, którzy staliśmy na scenie … cóż chyba nie zapomnimy tej chwili nigdy w życiu.

Uczniowie klasy 3 G